понедельник, 16 апреля 2018 г.

Переводческая работа: Белла Ахмадулина «Воспоминание о Грузии»


Հիշողություն Վրաստանի մասին
Вероятно, у каждого человека есть на земле тайное и любимое пространство, которое он редко навещает, но помнит всегда и часто видит во сне. Человек живет дома, на родине, там, где ему следует жить; занимается своим делом, устает, и ночью, перед тем, как заснуть, улыбается в темноте и думает: «Сейчас это невозможно, но когда-нибудь я снова поеду туда…»
Так я думаю о Грузии, и по ночам мне снится грузинская речь. Мне кажется, никто не живет в такой близости пения, как грузины. Между весельем и пением, печалью и пением, любовью и пением вовсе нет промежутка. Если грузин не поет сейчас, то только потому, что собирается петь через минуту.
Однажды осенью в Кахетии мы сбились с дороги и спросили у старого крестьянина, куда идти. Он показал на свой дом и строго сказал: «Сюда». Мы вошли во двор, где уже сушилась чурчхела, а на ветках айвы куры вскрикивали во сне. Здесь же, под темным небом, хозяйка и две ее дочери ловко накрыли стол.
Сбор винограда только начинался, но квеври – остроконечные, зарытые в землю кувшины – уже были полны юного, еще не перебродившего вина, которое пьется легко, а хмелит тяжело. Мы едва успели его отведать, а уже все пели за столом во много голосов, и каждый голос знал свое место, держался нужной высоты. В этом пении не было беспорядка, строгая, неведомая мне дисциплина управляла его многоголосьем.
Мне показалось, что долгожданная тайна языка наконец открылась мне, и я поняла прекрасный смысл этой песни: в ней была доброта, много любви, немного печали, нежная благодарность земле, воспоминание и надежда, а также все остальное, что может быть нужно человеку в такую счастливую и лунную ночь.

Հավանաբարամեն մարդ ունի իր գաղտնի ու սիրելի տարածքը երկրի վրաուր նա հազվադեպ է այցելումբայց միշտ հիշում էև հաճախ տեսնում երազումՄարդը ապրում է տանըհայրենիքումայնտեղորտեղ պետք է ապրիԶբաղվում է իր գործովհոգնում էև գիշերը քնելուց առաջ ժպտում մթության մեջ և մտածում. <<Հիմա դա հնարավոր չէբայց մի օր ես նորից կգնամ այնտեղ>>

Այդպես ես մտածում եմ Վրաստանի մասինև գիշերները երազում տեսնում եմ վրացական խոսքըԻնձ թվում էոչ ոք այդքան երգին մոտ չի ապրումինչքան Վրացիները: Ուրախության և երգիտխրության և երգիսիրո և երգի միջև չկա դադարԵթե Վրացին հիմա չի երգում, միայն, որովհետև պատրաստվում է երգել մեկ րոպեից:  

Մի անգամ աշնանը Կախետիայում մենք կորցրեցինք ճանապարհից և հարցրեցինք ծեր գյուղացուց ուր պետք է գնալՆա ցույց տվեց ճանապարհը դեպի իր տուն և խստորեն ասաց. <<Այստեղ>>: Մենք բակ մտանքորտեղ արդեն չորանում էր չուրչելանիսկ սերկևիլի ճյուղերին հավերը քնի մեջ կչկչում էինԱյստեղ էլ մութ երկնքի տակտան տիրուհին իր երկու աղջիկների հետ արագ սեղան գցեցին:

Խաղողի հավաքը նոր սկսվել էրբայց հողի մեջ թաղված կարասները լիքն էին երիտասարդհասունացած գինովորը հեշտ է խմելըբայց դժվար տանելըՄենք հազիվ հասցրեցինք համտեսել այնիսկ նրանք  արդեն սեղանի շուրջ երգում էին տարբեր ձայներովև ամեն ձայն գիտեր իր տեղըև մնում էր ճիշտ բարձրության վրաԱյդ երգում չկար անկանոնությունխիստիմ համար չտեսնված կարգապահությունը ղեկավարում էր այն բազմաձայնությամբ: 

Ինձ թվաց, որ վերջապես լեզվի երկար սպասված գաղտնիքը, բացվեց ինձ համար, և ես հասկացա այդ երգի հիանալի իմաստը: Նրանում կար բարություն, շատ սեր, մի քիչ տխրություն, նուրբ երախտագիտությունը հողի հանդեպ, հիշողություն և հույս, ինչպես նաև մնացած բաները, որոնք կարող են պետք գալ մարդուն, այդ երջանիկ և լուսնային գիշերը:


Комментариев нет:

Отправить комментарий