Թարգմանական ուսումնական նախագիծ

Թարգմանական ստուգատես»

 Странные мы…
Мы говорим: «Я не поднимал трубку, потому что был занят», когда нам стыдно признаться в том, что слышать этот голос больше не доставляет нам радости…
Мы говорим: «Мне от тебя больше ничего не надо», когда не можем получишь то, что хотим…
Мы говорим: «Здесь холодно», когда нам необходимо чье-нибудь прикосновение…
Мы говорим: » Мне незачем больше жить», когда хотим, чтобы нас разубедили в этом…
Мы говорим: «Спасибо тебе за то, что ты есть», когда не можем сказать: «Я люблю тебя»…
Мы говорим: «Я никому не нужен(нужна)», когда мы в действительности не нужны одному-единственному человеку…
Мы говорим: «Я справлюсь», когда стесняемся попросить о помощи…
Мы говорим: «Ты хороший друг»,когда забываем добавить: «…но тебе не стать для меня кем-то большим»…
Мы говорим: «Это — не главное», когда знаем, что у нас нет иного выбора, как примириться…
Мы говорим: «Я доверяю тебе», когда боимся, что мы стали игрушкой…
Мы говорим: «Навсегда», когда нам не хочется смотреть на часы…
Мы так много всего говорим, что когда на языке остаются три последних неизрасходованных слова, мы поджимаем губы, смотрим в пол и молчим…
Мы смеёмся над смертью и покупаем килограммы таблеток в аптеке…
Мы говорим, что жизнь прекрасна и идём в магазин за ещё одной бутылкой водки…
Нам не важно общественное мнение, и мы постоянно спрашиваем: «как я выгляжу?»…
Мы любим одиночество и крепко сжимаем в руке мобильник…
Странные мы …


Տարօրինակ ենք ...
Մենք ասում ենք. «Ես չեմ պատասխանել հերախոսին, որովհետև զբաղված եմ եղել», երբ ամաչում ենք ընդունել, որ այս ձայնը լսելը մեզ այլևս ուրախություն չի տալիս ...
Մենք ասում ենք. «Ինձ քեզանից ոչինչ պետք չէ», երբ մենք չենք կարողանում ստանալ այն, ինչ ուզում ենք ...
Մենք ասում ենք `«Այստեղ ցուրտ է », երբ մեզ պետք է ինչ-որ մեկին դիպչել ...
Մենք ասում ենք. «Ինչու ապրել», երբ մենք ուզում ենք մեզ հակառակը ապավուցեն ...
Մենք ասում ենք `« Շնորհակալություն, որ դու կաս », երբ մենք չենք կարող ասել,« ես քեզ սիրում եմ »...
Մենք ասում ենք. «Ես կարիք չունեմ ոչ մեկի», երբ մենք իսկապես մարդու կարիք ունենք ...
Մենք ասում ենք `«Ես կարող եմ», երբ ամաչում ենք օգնություն խնդրել ...
Մենք ասում ենք `«Դու լավ ընկեր ես », երբ մոռանում ենք ավելացնել,« ... բայց դու ինձ համար ավելին չես կարող լինել»...
Մենք ասում ենք. «Սա ամենակարևորը չէ», երբ մենք գիտենք, որ մենք այլընտրանք չունենք, որպեսզի հաշտեցնենք ...
Մենք ասում ենք `«Ես վստահում եմ քեզ », երբ մենք վախենում ենք, որ կարող են մեզ, որպես խաղալիքի վերաբերվեն ...
Մենք ասում ենք `«Հավերժ », երբ մենք չենք ուզում նայել ժամացույցին ...
Մենք շատ բաներ ենք ասում, որ երբ լեզվի վրա վերջին երեք բառեր են մնում, մենք շրթունքները սեղմում ենք, նայում ենք հատակին եւ լռում ...
Մենք ծիծաղում ենք մահվան վրա և գնում ենք մի քանի կիլոգրամ դեղեր ...
Մենք ասում ենք, որ կյանքը գեղեցիկ է, և խանութում գնում ենք, մեկ այլ օղու շիշ...
Մեզ համար կարևոր չէ հասարակական կարծիքը, և անընդհատ հարցնում ենք. «Ինչպիսի տեսք ունեմ» ...
Մենք սիրում ենք միայնակությունը և սերտորեն սեղմում բջջային հեռախոսը ...
Տարօրինակ ենք ..

Աղբյուրը






Мудрые и короткие причти











Мастер во дворце
   
Однажды один очень богатый человек пригласил одного мудреца посетить его дворец. Дворец был необычайно роскошен. Он был наполнен всевозможными ценностями: коврами, картинами, посудой, всяческими произведениями искусства, мебелью всех веков. Богач водил Мастера из одной залы в другую. Они ходили уже несколько часов, потому что дворец был огромен. Богач не на секунду не закрывал рта, и все хвастался своими сокровищами. Он чувствовал себя глубоко удовлетворенным.
   
В конце, показав весь свой дворец, хозяин, заглядывая в глаза Мастеру, спросил:
  - Ну, как впечатление?
  Мастер усмехнулся и ответил:
   - То, что Мир настолько прочен, что выносит тяжесть такого огромного дворца, да еще и тебя вмести с ним, произвело на меня огромное впечатление!
   
Վարպետը պալատում

Մի անգամ մի շատ հարուստ մարդ հրավիրել էր այցելության իր պալատ մի իմաստունի:  Պալատը զարմանալիորեն շքեղ էր: Այն լցված էր բոլոր հնարավոր արժեքներով՝ գորգերով, նկարներով, սպասքներով, բոլոր տեսակի արվեստի ստեղծագործություններով և բոլոր դարերի կահույքներով: Հարուստը վարպետին տանում էր մեկ դահլիճից մյուսը: Նրանք արդեն մի քանի ժամ քայլում էին, որովհետև պալատը շատ մեծ էր: Հարուստը ոչ մի վարկյան չէր փակում բերանը, և անընդհատ պարծենում էր իր գանձերով: Նա զգում էր իրեն խորը բավարարված:
Վերջում, ցույց տալով իր պալատը, տան տերը նայելով վարպետի աչքերի մեջ,  հարցրեց.
-Եվ, ի՞նչ տպավորություն
Վարպետը քմծիծաղեց և պատասխանեց.


-Այն, որ աշխարհն այդքան ամուր է, որ կարողանում է տանել այս հսկա պալատի ծանրությունը, նաև քո հետ միասին, ինձ վրա մեծ տպավորություն թողեց:



ОСЕНЬ — ВРЕМЯ, КОГДА ХОЧЕТСЯ ЗАПОМИНАТЬ СНЫ

Աշունըժամանակն էերբ  ուզում ես հիշել երազները

Осенью хорошо просыпаться рано. Когда еще влажно-туманно, и в молочном сумраке тают первые огни. И кофейно настраиваться на бодрый день. Наполнять его маленькими шажочками, вкусами, запахами, завернуться в него, любоваться им. Снова вспоминать как это все же приятно: купаться, согреваться, и до одури надышавшись вечерней промозглостью — спешить в тепло, ждать в нем кого-то или знать, что кто-то ждет там тебя.

Աշնանը լավ է վաղ արթնանալԵրբ դեռ խոնավ է ու մառախլապատևկաթնային մթնշաղի մեջ հալվում են առաջին լույսերըՍրճային տրամադրվելաշխույժ օրվանԼցնել այն փոքրիկ քայլերովհամերովհոտերովփաթաթվելնրա մեջ և հիանալ նրանովԿրկին հիշել,թե ինչքան հաճելի է լողալ,տաքանալ և շնչել երեկոյան սառնությունըշտապել դեպի ջերմությունը,սպասել նրանում ինչոր մեկինկամ իմանալոր ինչ-որ մեկը սպասում է քեղայնտեղ:


Осенью хорошо Начинать. Медитировать, вышивать, создать свой блог – да все, что угодно. Узнавать новое. Думать о счастье. Создавать счастье. Слушать тишину внутри себя и снаружи. Слушать осень. И близких людей. Обязательно книги. Слушать и слышать. Наполняться сокровенным.

Աշնանը լավ է սկսելՄեդիտացիայով զբաղվելասեղնագործելստեղծելսեփական բլոգը-  ամենը ինչ, ինչ որ կուզեսԻմանալ նորըՄտածելերջանկության մասինՍտեղծել երջանկությունԼսել լռությունը ներսում ևարտաքինիցԼսել աշունըԵվ մոտ մարդկանցԱնպայման գրքերըԼսել ևունկնդրելԼցվել գաղտնիությամբ:



Это Время новых вкусовых ощущений. Густых, пряных, неожиданных. Мусака и тыквенный пирог, наваристые восточные супы, воплощенное в райскую сказку яблочное изобилие. Вкус рикоты со шпинатом отзовется ушедшим летом, а случайно выбранное сочетание имбирного мороженого с кофе – да, будет тем самым Осенним вкусом.

Դա նոր համային զգացողությունների ժամանակն էԽիտսուրանսպասելի:Մուսակա ու դդմային կարկանդակեփված արևելյան ապուրներըխնձորիառատությունը դրախտային հեքիաթով մարմնավորածՐիկոտայի համը սպանախովկզգացվի անցած ամառվա հետիսկ պատահական ընտրվածկոճապղպեղային պաղպաղակի և սուրճի համադրությունը կլինի հենց այդաշնանային համը:

Время нахлынувших запахов – корицы и кардамона, пряной листвы, выпечки, осеннего дождя, утреннего дымка, новых книжных страниц, какой-то пронзительной свежести. Трогательность всех шерстяных вещей, дождавшихся своего часа, воспоминания детства, дома, откуда родом,топленого молока с печеньем.

Լցված  բույրերի ժամանակը՝ դարչնի ու հիլիսուր սաղարթիթխվացքի,աշնանային անձրևիառավոտվա մեգի,նոր գրքի էջերիինչ-որխորաթափանց թարմությանԲրդյա բոլոր իրերի հպվածությունը,որոնքսպասել են իրենց ժամինմանկության հիշողություններըտան՝ծնունդովայնտեղիցթխվածքաբլիթով կաթը:

Осень — время созерцать. Снова будут – солнце – медовым светом сквозь золото, тихая гладь озер, пылающее многоцветье, умиротворенный лес с последними пикниками, жаренные на костре зефирки, горячее какао. Что-то звенящее в небе и прощальный клич журавлей, мелкое дрожание ветвей, рубиновые последние ягоды, город, отраженный в лужах – как особый мир.

Աշունըմտածելու շամանակն էԿրկին կլինենարևմեղրագույն լույսովոսկու միջովլճերի լուռ երեսըբոցավառվող  վառվռուն գույներըխաղաղվածանտառը վերջին զբոսախնջույքներովխարույկի վրա տապակած զեֆիրները,տաք կակաոնԵրկնքում զրնգացող ինչ-որ բան և կռունկների հրաժեշտիձայնըճյուղերի մանր դողըվերջին հատապտուղներըքաղաք՝արտացոլված լճակների մեջինչպես հատուկ աշխարհ:

Время, когда хочется запоминать сны, доставать старые альбомы, пересматривать ретро фильмы, найти в бабушкином сундуке какую-то особенную вещь и дать ей вторую жизнь. И открывать заново всю тайную прелесть книжных и кондитерских. Осенью в них хочется жить. И в тебе, именно в тебе, а не в кафе напротив звучит сейчас медленный джаз. А в кафе ты просто заходишь погреться, и посмотреть как за окном плавно падают листья. И будет казаться, что мир за стеклом проживает эту осень тихим счастьем.

Այն ժամանակն էերբ ուզում ես հիշել երազներըհանել հին ալբոմները,վերանայել ռետրո ֆիլմերգտնել տատիկի սունդուկի մոջ ինչ-որյուրահատուկ իր ու տալ նրան երկրորդ կյանքԵվ կրկին բացել գրքային ևհրուշակեղենային ամբողջ գաղտնի հրաշքըԱշնանը ուզում ես ապրել նրանցմեջԵվ քո մեջհատկապես քո մեջայլ ոչ թե առջևի սրճարանումհնչում էհիմա դանդաղ ջազըԻսկ սրճարան դու մտնում ես պարզապես տաքանալուհամար և պատուհանից նայելթե  ինչպես են սահուն թափվում  տերևները:Եվ կթվա թե աշխարհը ապակուց այն կողմ ապրում է այդ աշունը լուռերջանկությամբ:

Комментариев нет:

Отправить комментарий